Wstęp

Istnieją liczne odmiany labiryntów różniące się stopniem zawiłości drogi oraz innymi szczegółami budowy l. Oprócz labiryntów wklęsłych istnieją wypukłe, obok dwuwymiarowych, trójwymiarowe. Do badań nad człowiekiem stosuje się labirynty o podobnym wyglądzie, tylko większe, lub też modyfikuje się nieco ich strukturę. Tak np. w labiryncie z rylcem szuka właściwej drogi ręka, przesuwając rylec wzdłuż rowów labiryntu; odpowiednie urządzenie uniemożliwia orientację wzrokową. Porównaj rysunek 9. Klasycznym obiektem badań labiryntowych są jednak zwierzęta, zwłaszcza białe szczury. Zwierzę, które biegnie po labiryncie, nie może z góry przewidzieć, jaka droga doprowadzi je najrychlej do celu. Jest ono nieuchronnie narażone na to, iż w początkowych biegach wejdzie nieraz w ślepą uliczkę, z której będzie musiało wracać. Obserwacja wykazuje jednak, iż po pewnym czasie zwierzę uczy się chodzić po labiryncie, to znaczy, iż coraz rzadziej wchodzi w ślepe uliczki.